امروز بی هوا یاد 28 سالگی ام افتادم. یاد علمی کاربردی، یاد فیلمنامه نویسی انیمیشن، یاد بچه های آن کلاس، یاد استاد آن کلاس، یاد محمدرضا روحانی، اگر اسمش درست یادم مانده باشد.
بچه ها خوب بودند، در عین بی پروا بودن مهربان بودند. دلم می خواست بدانم هرکدامشان الان کجا هستند ، به خصوص آن دختر که طوری راه می رفت انگار بال دارد ! حدس زدم از ایران رفته است، یعنی احتمالا بیشترشان رفته اند. فقط من مانده ام.
برچسب:
نویسنده: پرنیا فدایی